2016

Συμπληρώνονται 3.500.000 συνεδρίες CoolSculpting σε όλον τον κόσμο. Το 92% των πελατών δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένο με το αποτέλεσμα και πρόθυμο να συστήσει το CoolSculpting και σε άλλους.

2010

Το CoolSculpting της αμερικανικής εταιρίας Zeltiq γίνεται το πρώτο και μοναδικό μηχάνημα κρυολιπόλυσης που λαμβάνει την έγκριση του παγκοσμίως φερέγγυου Αμερικανικού Οργανισμού Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) για τη μόνιμη εξάλειψη του τοπικού πάχους με μη-επεμβατικό τρόπο.

2009

Οι Αμερικανοί Δερματολόγοι Dieter Manstein και Rox Anderson, Καθηγητές Δερματολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, παρουσιάζουν τη θεωρία της κρυολιπόλυσης και ανατρέπουν τα δεδομένα στον τομέα αντιμετώπισης του τοπικού πάχους, προτείνοντας μία ασφαλή μη-επεμβατική μέθοδο με σίγουρο, μετρήσιμο και παντοτινό αποτέλεσμα.

1998-2008

Παρουσιάστηκαν διάφορες επιπρόσθετες τεχνικές ρευστοποίησης του λίπους βασισμένες στη χρήση παλλόμενης κάνουλας, νερού, ραδιοσυχνοτήτων και λέιζερ, με στόχο την αφαίρεση μεγαλύτερης ποσότητας λίπους. Παράλληλα, υπήρξαν εξελίξεις και σε επίπεδο αναισθησίας, με αποτέλεσμα η κλασική λιποαναρρόφηση να πραγματοποιείται πλέον με τοπική αναισθησία. Ωστόσο, η λιποαναρρόφηση παραμένει μία τεχνική που συνεπάγεται νυστέρι, πόνο και μετεγχειρητικές ουλές.

1992

Ο Ιταλός χειρουργός Dr. Michele Zocchi πρότεινε να προηγείται η ρευστοποίηση του λίπους με τη χρήση ενέργειας υπερήχων για την πιο εύκολη διεξαγωγή της λιποαναρρόφησης. Ωστόσο, η μέθοδος αυτή σχετίστηκε με υψηλό κίνδυνο εγκαυμάτων και ανάγκη για μεγαλύτερες τομές, γι’ αυτό και ελάχιστοι πλαστικοί χειρουργοί την εφαρμόζουν.

1982

Η λιποαναρρόφηση έγινε δημοφιλής όταν ο Γάλλος χειρουργός Dr. Yves-Gerard Illuz παρουσίασε την «Μέθοδο Ιλούζ», που βασιζόταν στην υποβοηθούμενη λιποαναρρόφηση μέσω της χρήσης μιας εξελιγμένης αμβλείας κάνουλας. Η μέθοδος συνεπαγόταν λιγότερη αιμορραγία, μικρότερη ζημιά στα αγγεία, καλύτερο χειρισμό του λιπώδους ιστού και ταχύτερη αποκατάσταση. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για τη μέθοδο που εφαρμόζεται και σήμερα.

1974

Η βασική αρχή της σύγχρονης λιποαναρρόφησης γεννήθηκε από δύο Ιταλούς γυναικολόγους, τον Arpad και τον Giorgio Fischer, που ανέπτυξαν τη μέθοδο της αναρρόφησης των λιποκυττάρων μέσω λεπτού, μεταλλικού σωλήνα που το ονόμασαν κάνουλα. Το εργαλείο αυτό τους επέτρεπε να ανοίγουν τούνελ  ανάμεσα στα μεγάλα αιμοφόρα αγγεία του σώματος ενώ αναρροφούσαν το λίπος.

1968

Ευρωπαίοι χειρουργοί δοκίμασαν διάφορες τεχνικές απόξεσης των λιποκυττάρων, που όμως δεν διαδόθηκαν, αφού συνδέθηκαν με υψηλό δείκτη θνησιμότητας και αιμορραγίας, καθώς και με ασυμμετρίες στο τελικό αποτέλεσμα.

1920

Ο Γάλλος χειρουργός Charles Dujarier ήταν ο πρώτος που είχε την ιδέα της αναρρόφησης για την αφαίρεση λίπους. Χρησιμοποιώντας γυναικολογικά εργαλεία επιχείρησε να αφαιρέσει υποδόριο λίπος από τις κνήμες και τα γόνατα μιας χορεύτριας. Το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν ήταν ικανοποιητικό, αλλά επέφερε και σοβαρές επιπλοκές, καθώς η γυναίκα ανέπτυξε γάγγραινα στα πόδια της.